ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΝΤΗΝΙΑΚΟΣ

ΑΡΘΡΑ ΣΕ ΜΜΕ

Η άγνωστη (δυτική) όψη του προβλήματος ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Τα τελευταία δύο χρόνια γίνεται αρκετή συζήτηση σχετικά με την ομολογουμένως «άθλια» κατάσταση που επικρατεί στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας. Τα προβλήματα γνωστά στους περισσότερους -έντονη παραβατικότητα και εγκληματικότητα, ναρκωτικά, ατμοσφαιρική ρύπανση κ.λπ. Οι αιτίες που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση, επίσης ποικίλουν. Το μεταναστευτικό πρόβλημα και η ανεπάρκεια της κεντρικής εξουσίας να διαφυλάξει τα εθνικά μας σύνορα, η αδιάφορη προγενέστερη δημοτική αρχή, τα «μεγάλα οικονομικά συμφέροντα» που κρύβονται πίσω από όλες τις έκνομες πράξεις που εκδηλώνονται στην περιοχή, στοχεύοντας στην περαιτέρω υποβάθμιση και αγορά «φτηνής γης», είναι ίσως μερικές από τις αιτίες αυτές, οι οποίες ενδεχομένως και να συνθέτουν εν μέρει τη γενικότερη αιτία της σημερινής κατάστασης.

Ωστόσο, υπάρχει και μία άλλη όψη, η οποία, χωρίς να έχει φωτιστεί ιδιαίτερα, αναμφισβήτητα συνετέλεσε στη διόγκωση της υφιστάμενης κατάστασης, ή αν μη τι άλλο στη μη έγκαιρη ενεργοποίηση των αρμόδιων φορέων. Μία όψη, η ανάδειξη της οποίας, σε συνδυασμό με την επαγρύπνηση μίας ευαίσθητης ομάδας πληθυσμού, θα βοηθούσε στην προσπάθεια της συνολικής αντιμετώπισης του προβλήματος. Και αυτή έχει να κάνει με την περιοχή της Δυτικής Αθήνας και τα ιδιαίτερα προβλήματά της.

Φαίνεται ότι η πολύπαθη και υποβαθμισμένη Δυτική Αθήνα, «συμπαρασύρει» τις γύρω από αυτήν περιοχές σε ένα γενικότερο ιστό υποβάθμισης… 

Δεν είναι τυχαίο ότι το υφιστάμενο πρόβλημα του κέντρου εντοπίζεται και επικεντρώνεται χωροταξικά στην περιοχή «κάτω από την Ομόνοια»: Μεταξουργείο, Κουμουνδούρου, Ακαδημία Πλάτωνος, Ψυρρή, είναι γειτονιές που εάν δεν συνορεύουν, βρίσκονται σε κοντινή απόσταση με τους δήμους της Δυτικής Αθήνας, ιδιαίτερα το Αιγάλεω και το Περιστέρι. Κανείς φυσικά δεν θα περίμενε ή θα υποστήριζε ότι το Κολωνάκι και ο Λυκαβηττός θα ήταν οι κύρια θιγόμενες περιοχές. Διαμερίσματα όμως όπως οι Αμπελόκηποι και ο Νέος Κόσμος, προθάλαμοι των Βορείων και Νοτίων προαστίων αντίστοιχα, αποτελούν μικρομεσαίες περιοχές των Αθηνών, λιγότερο όμορφες και γοητευτικές από αυτές του ιστορικού κέντρου μεν, πολύ ασφαλέστερες και  προσπελάσιμες δε.                                                                                 Φαίνεται ότι η πολύπαθη και υποβαθμισμένη Δυτική Αθήνα, «συμπαρασύρει» τις γύρω από αυτήν περιοχές σε ένα γενικότερο ιστό υποβάθμισης. Ενδεχομένως το πολιτικό κόστος είναι πολύ μικρότερο όταν τα γκέτο συσσωρεύονται σε περιοχές πολυπληθυσμικές μεν -το Περιστέρι είναι ο 2ος μεγαλύτερος  σε πληθυσμό Δήμος του νομού Αττικής- μη κατοικήσιμες όμως από τον κόσμο της μεσαίας αθηναϊκής ελίτ, όπως δημοσιογράφοι, πολιτικοί παράγοντες και διάφοροι τεχνοκράτες, που είναι οι κύριοι ρυθμιστές της οικονομικής, κοινωνικής και εν γένει πολιτικής κατάστασης.                                                                                                            Οι κεντρικές αρτηρίες που διαπερνούν τη Δυτική Αθήνα, όπως η Λεωφόρος Αθηνών και η Ιερά Οδός, και καταλήγουν στο κέντρο, το Μεταξουργείο, την περιοχή του Ψυρρή, τον Κεραμεικό και το Γκάζι, αποτελούν στην ουσία την κεντρική είσοδο της Αθήνας τόσο για τους Έλληνες της Πελοποννήσου, όσο και για ένα μεγάλο κομμάτι τουριστών του εξωτερικού. Εάν κανείς το αναλογιστεί αυτό, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι παρενέργειες της γενικότερης υποβάθμισης σε ευαίσθητους τομείς για την εθνική οικονομία, όπως ο τουρισμός, είναι ακόμη πιο έντονες – η δε ανάγκη επίλυσης του προβλήματος, γίνεται όλο και πιο επιτακτική.

Εν κατακλείδι, αναλογιζόμενοι πλέον όχι τις αιτίες που το παραπάνω πρόβλημα επικεντρώθηκε στην περιοχή του ιστορικού κέντρου, αλλά πιθανές λύσεις αυτού, φορείς της δυτικής Αθήνας όπως ο Α.Σ.Δ.Α (Αναπτυξιακός Σύνδεσμος Δυτικής Αθήνας), αλλά και οι τοπικές δημοτικές αρχές, οφείλουν να συστρατευθούν στον αγώνα κατά μιας γενικότερης υποβάθμισης την οποία υφίστανται, αφυπνίζοντας τους πολίτες της Δυτικής Αθήνας, πιέζοντας και εκθέτοντας την κεντρική εξουσία για τις μέχρι σήμερα επιλογές και προτεραιότητές της. Αυτή η παραπάνω ανάδειξη, θα φωτίσει βέβαια και τα προβλήματα της ίδιας της Δυτικής Αθήνας – «γιατί άραγε όλα τα δεινά εδώ, ή εδώ γύρω…» -συνθέτοντας έτσι εύλογα μία διαλεκτική σχέση ιστορικού κέντρου και Δυτικής Αθήνας, από την οποία μόνο κέρδος θα μπορούσε να προκύψει και για τους δύο αυτούς πόλους.